جام جم آنلاین: اتحادیه خبرگزاری های جهان عرب، خبرگزاری سانا (سوریه) را برای ارائه
بهترین عكس خبری، برتر شناخت.

به گزارش پایگاه اینترنتی الرایه، این عكس، كودك هفت ساله ای را نشان می دهد كه در یكی از خیابان های دمشق در حالی كه شیرینی می فروشد، مشق هم می نویسد.
این عكس متعلق به وسیم خیربیك، عكاس 27 ساله سوری است. وی گفت: چند بار خواستم از او عكس بگیرم اما هر بار صورتش را از دوربین برمی گرداند و دوست نداشت از او عكاسی كنم.
خیربیك افزود: پس از چند بار با لنز زوم از 30 متری این عكس را از او گرفتم.

وعده‏ ديدار نزديک است ‏ياران مژده باد روز وصلش مي‏رسد، ايام هجران مي‏رود.

شيخ حر عاملى رحمه اللّه از بزرگان اصحاب نقل مى كند كه امام صادق عليه السلام فرمود

"شبى كه حضرت قائم (عج ) در آن متولد شد، هيچ نوزادى در آن شب متولد نمى شود مگر اينكه مؤ من خواهد شد، و اگر در سرزمين كفر متولد گردد، خداوند او را به بركت امام مهدى (عج ) به سوى ايمان منتقل مى سازد." در نيمه شعبان زيارت حضرت امام حسين عليه السلام و همچنين زيارت امام زمان عليه السلام مستحب است ، امام صادق عليه السلام فرمود

"شب نيمه شعبان بهترين شب بعد از شب قدر است و خواندن دو ركعت نماز در شب نيمه شعبان بعد از نماز عشاء مستحب است ، در ركعت اول بعد از حمد، سوره كافرون و در ركعت دوم بعد از حمد سوره توحيد خوانده شود". غسل و شب زنده دارى و عبادت در اين شب بخصوص فضائل بسيار دارد، اين شب در نزد خدا چنين مقامى دارد كه ولايت با سعادت امام زمان عليه السلام در سحرگاه اين شب واقع شده و بر عظمت و رونق آن افزوده . ضمنا رواياتى آمده كه نيمه شعبان همان شب قدر و تقسيم ارزاق و عمرها است ، و در بعضى از اين روايات است شب نيمه شعبان شب امامان عليهم السلام است و شب قدر شب رسول خدا صلى اللّه عليه و آله است . از جمله فضائل اين شب اينكه ، از شبهاى مخصوص زيارت امام حسين عليه السلام است كه صد هزار پيامبر (صلواة اللّه عليهم ) آن حضرت را در اين شب زيارت مى كنند. از نمازهاى مستحبى كه در اين شب وارد شده دو ركعت نماز است كه در هر ركعت بعد از حمد صد بار سوره توحيد خوانده مى شود.

در روزهای اخیر، بحث تاثیر سیاست های اقتصادی دولت نهم بر افزایش یا کاهش فقر و نابرابری به یکی از پرسش های چالش برانگیز تبدیل شده است.

به گزارش سرمايه، متاسفانه پاسخ هایی که به این سوال داده می شود نه براساس مطالعات علمی و قابل ارزیابی بلکه بیشتر بر مبنای برداشت های شخصی یا مطالعات خصوصی است و غالب آنها را نیز باید از منظر موقعیت شغلی فرد پاسخگو ارزیابی کرد. معمول است متصدیان امور و صاحبان قدرت، فقر و نابرابری را ناچیز و در حال حذف اعلام می کنند در حالی که علاقه مندان به قدرت همواره آن را رو به افزایش می دانند.
از این رو است که از یکسو بشارت به پایان محرومیت و برگزاری جشن پایان محرومیت در سال آتی داده می شود و از سوی دیگر خبر از افزایش مرگ ومیر در اثر سوء تغذیه در پایتخت به گوش می رسد. صحبت از کاهش نابرابری در کشور می شود در حالی که شواهد و باور عمومی حکایتی دیگر دارند لذا به نظر می رسد که باید مطالعه ای جامع در خصوص روند فقر و نابرابری در سال های گذشته صورت پذیرد و پاسخی مستدل و مستقل از قدرت به این سوال اساسی داده شود. این مطالعه انجام گرفته است و در ادامه خلاصه ای کلی از نتایج آن ارائه می شود. برای بررسی روند فقر و نابرابری در این مطالعه از اطلاعات طرح هزینه و درآمد خانوار سال های 1383 و 1386 که توسط مرکز آمار ایران گردآوری می شود، استفاده شده است. خوشبختانه این اطلاعات به صورت خرد و در سطح خانوار به همراه کلیه مدارک در اختیار علاقه مندان و محققان قرار می گیرد و این امکان فراهم است که کلیه محاسبات و نتیجه گیری های این مطالعه مورد آزمون و راستی آزمایی قرار بگیرند. علاوه بر مرکز آمار ایران، بانک مرکزی نیز طرحی را برای نمونه گیری از هزینه و درآمد خانوارهای شهری اجرا می کند که علاوه بر در دسترس عموم نبودن، کمیت و کیفیت آن نیز بر محققان معلوم نیست و نمی توان یافته های آن را رد یا پذیرفت. البته اطلاعات پردازش شده این طرح منتشر می شود اما مطالعه فقر و نابرابری به اطلاعاتی فراتر از اطلاعات طبقه بندی شده نیاز دارد. پس از این مقدمه و در بخش دوم این نوشتار، تغییر نرخ فقر در سال 1386 نسبت به سال 1383 و به تفکیک خانوارهای شهری و روستایی گزارش و مورد بررسی قرار می گیرد. بخش سوم تجزیه و تحلیل نابرابری در توزیع درآمد را در دستور کار خود دارد.
فقر
در این قسمت بدون وارد شدن به مباحث نظری تعریف و اندازه گیری فقر، مستقیماً روش پذیرفته شده در ادبیات اقتصادی را که مبنای اندازه گیری و مقایسه فقر در غالب کشورهای جهان است، مبنا قرار داده و به بررسی فقر و تغییرات آن در سال های مورد نظر می پردازیم.
اولین گام در بررسی فقر، انتخاب شاخص رفاه و خط فقر است. هزینه سرانه متداول ترین متغیری است که به عنوان شاخص رفاه انتخاب می شود. در این مطالعه نیز از هزینه سرانه استفاده شده است. برای محاسبه خط فقر به عنوان معیار تفکیک خانوارها به فقیر و غیرفقیر روش های متعددی وجود دارد. خط فقر نسبی و مطلق هر یک به ترتیب متناظر با مفهوم نسبی و مطلق فقر ارائه شده و کاربرد های متفاوت دارند اما هنگامی که هدف از مطالعه مقایسه نرخ فقر و تحلیل تغییرات آن در سال ها یا مناطق مختلف است، باید از خط فقر مطلق استفاده شود. در این مطالعه نیز خط فقر مطلق از روش نیازهای اساسی و به روشی کاملاً یکسان برای هر دو سال محاسبه شده است. جدول زیر برآورد خط فقر را برای سال های مورد نظر نشان می دهد.
نرخ رشد خط فقر حتی با لطف کاهش بعد خانوار فراتر از متوسط نرخ رشد تورم اعلام شده (14درصد) در دوره زمانی مورد نظر است. به عبارت دیگر نرخ افزایش هزینه های خانوارهای کم درآمد بیشتر از متوسط جامعه بوده است. با داشتن خط فقر می توان خانوارهای فقیر را مشخص و به محاسبه شاخص های متداول فقر پرداخت. جدول زیر شاخص های فقر و تغییرات هر یک را در سال های مورد نظر نشان می دهد.
سه شاخص در جدول فوق گزارش شده که هر یک نگاهی متفاوت به مفهوم فقر دارند. نرخ فقر نگاهی ساده به مفهوم اندازه گیری فقر دارد. این شاخص عبارت است از نسبت تعداد خانوارهای فقیر به تعداد کل خانوارهای شهری و روستایی. با توجه به این معیار در سال 1386 قریب به 39 درصد از خانوارهای شهری ماهانه مخارجی کمتر از خط فقر (407 هزار تومان) داشته اند. این نسبت برای خانوارهای روستایی 36 درصد است. با استناد به این شاخص، فقر هم در شهر و هم در روستا نسبت به سال 1383 افزایش داشته است. هر چند این افزایش در جوامع روستایی بسیار بیشتر از جوامع شهری است. چهار درصد افزایش در نرخ فقر شهرنشینان معادل فقیرشدن دو میلیون نفر در یک دوره زمانی چهار ساله است. تعداد فقیرشدگان روستایی نیز در این دوره معادل یک میلیون و 900 هزار نفر است.
شاخص شکاف فقر بر منابع مالی مورد نیاز برای حذف فقر تمرکز دارد. افزایش این شاخص بیانگر افزایش عمق فقر است. این شاخص نشان می دهد برای حذف فقر در سال 1386 به ازای هر فرد فقیر شهری رقمی معادل 3/13 درصد خط فقر یارانه مورد نیاز بوده است. البته این کمیت با فرض کارایی نظام پرداخت یارانه است. شاخص مجذور شکاف فقر علاوه بر عمق فقر به نابرابری در میان فقرا نیز توجه دارد. بر مبنای این شاخص نابرابری در میان فقرا شدت فقر را افزایش می دهد و چهره ای نامطلوب تر از فقر را نمایان می کند. افزایش این شاخص در سال 1386 نسبت به سال 1383 حاکی از افزایش نامتوازن فقر دارد به گونه ای که فقرا فقیرتر شده اند. می توان نشان داد که افزایش فقر در سال 1386 مستقل از انتخاب خط فقر است و در صورت انتخاب هر خط فقر دیگری نیز این افزایش دیده می شود. در ادامه دو نمودار ارائه شده که به ترتیب هرم جمعیتی سال های 1383 و 1386 را نشان می دهند. نوار کم رنگی که در میان این هرم ترسیم شده است سهم فقرای هر گروه سنی را به تفکیک جنسیت نشان می دهد. به راحتی می توان دید که افزایش فقر در سال 1386 نسبت به سال 1383 در تمامی گروه های سنی اتفاق افتاده اما شدت آن در میان جوانان بسیار بیشتر بوده است. باید توجه داشت که فقر بیشتر در میان جوانان پدیده ایست که به مزمن شدن فقر کمک می کند چرا که جوان فقیر توانایی سرمایه گذاری در آموزش و بهداشت خود یا در صورت سرپرست بودن در خانواده خود را ندارد و بنابراین در آینده نیز توان کسب درآمد نداشته و همچنان فقیر باقی می ماند.
نابرابری
در ادبیات اقتصادی، برای اندازه گیری و سنجش نابرابری شاخص های متعددی وجود دارد. یکی از این شاخص ها ضریب جینی است. علاوه بر ضریب جینی معیارهای دیگری نیز که بر مبنای پارامترهای توزیع تعریف می شوند در جدول زیر گزارش شده است. با استفاده از این معیارها می توان توزیع هزینه های سرانه در شهر و روستا را متصور شد.
محاسبه ضریب جینی برای سال های 1383 و 1386 و مقایسه آنها با یکدیگر حاکی از افزایش نابرابری در میان شهرنشینان است. در جدول فوق Pxx معرف درصد xxام توزیع هزینه های سرانه است. به عنوان مثال نسبت p90/p10 نسبت متوسط هزینه های سرانه دهم نهم به متوسط هزینه های دهک اول است و افزایش آن نشان از دوری هر چه بیشتر این دو دهک از یکدیگر دارد. با نگاهی گذرا به دیگر ستون های جدول می توان دریافت که توزیع هزینه های سرانه در سال 1386 به سوی نابرابر شدن پیش رفته است.

منبع : سایت ایران اکونومیست

هر کودکی در هر کجای جهان بدنیا میآید نخست برای مسئولین کشورش و سپس خانواده اش وظیفه ای را بوجود میآوردکه برای دوران کودکی...نوجوانی و ورودش به جامعه برنامه ریزی کنند...

.

این کودکان زائیده ناهنجاریهای اجتماعی موجود هستندو جبر و شرایط و نه میل و اراده شان آنها را به خیابان رانده است. آنها آموخته اند که برای سیر کردن شکم خود به سختی آدم بزرگها و حتی سخت تر کار کنند.
این کوچولوها از جنس خود ما هستند.

 
و نام انسان اشرف مخلوقات را یدک میکشند...
شاید همین موجود سمج و کثیف و بدبو استعداد نهفته ای داشته باشد که اگر در شرایط مساوی با کودک ما قرار داشت میتوانست به یکی از بزرگترینهای عصر خود تبدیل شود
 

 
نیاز این کودکان مثل همه بچه ها کانون گرم خانواده است
 
و شاید ذره ای رحم و انصاف...
 
خیلی ها معتقدند همیشه فریادرسی هست... حتی برای این کوچولوها !!!

 
آیا اینطور نیست ؟! ...
 
آیا تابحال با خود فکر کرده اید که اگر روزگار چنین موقعیتی را که آنها با آن درگیر هستند درکودکی به شما هدیه داده بود  و هرروزتان بدون امیدو برنامه و هدف آغاز میشد چه انتظاری از دیگران داشتید.
من خودم را ساعتی جای این معصومین پراحساس و بیگناه گذاشته ام و تا چند روز از غصه اون کودکی که شب جشنواره کودک باچشمی گریان به درخت تکیه داده بود و با حسرت به بجه های شادی  که با مامان باباهاشون برای دیدن نمایش مورد علاقشون اومده بودندنگاه میکرد. آروم و قرار نداشتم..و هنوزهم هر وقت از مقابل تالار استاد فرشچیان عبور میکنم غصه اون روز تموم وجودم را پر میکنه.

شما چطور تاحالا به اونها از یک دید دیگه نگاه کرده  اید?

کودکان خیابانی مقوله یی است که در حال حاضر اکثر کشورها به خصوص کشورهای آسیایی را درگیر کرده است و اینان کودکانی هستند که به دلایل مختلفی چون فقر، طلاق، مهاجرت، شیوه های تربیتی خانواده، اختلالات جسمی و روانی و... در خیابان ها رها شده اند. اصطلاح کودک خیابانی برای نخستین بار در سال 1815 به وسیله «مای هو» در انگلیس به کار برده شد و بعد از سال 1979 در امریکا مصطلح شد و بعدها در کشورهای دیگر هم رواج یافت.  

کودک خیابانی بر اساس ماده یک پیمان نامه حقوق کودک به افرادی اطلاق می شود که زیر 18 سال بوده، در خیابان زندگی و کار می کنند، خانواده یی ندارند یا امکان دسترسی به خانواده برای آنها وجود ندارد یا خانواده منتظر بازگشت آنان نیست و همچنین کسانی که امکان دسترسی به خانواده برایشان وجود دارد و بازگشت آنها نیز به خانواده امکان پذیر بوده و خانواده نیز منتظر بازگشت آنهاست. به گزارش سازمان جهانی حمایت از کودکان و نوجوانان، نزدیک به 75 درصد کودکان و نوجوانان موجود در خیابان ها، ارتباط و پیوندهای خانوادگی خود را حفظ کرده اند. مطابق تعریف فوق کودکان خیابانی کودکانی هستند که در ارتباط با خانواده یا بدون ارتباط با خانواده خود در خیابان ها به زندگی یا کار مشغول هستند. اینان چه هنوز در ارتباط با خانواده بوده و چه قطع ارتباط کرده باشند؛ از طبیعی ترین حقوق خود چون امنیت، مسکن، تغذیه، بهداشت، درمان، تحصیل، تفریح و... بی بهره اند و مورد آزار جسمی، جنسی و روانی و همچنین سوءاستفاده و استثمار قرار می گیرند. به طوری که دختران عمدتاً در همان 24 ساعت اول خروج شان از خانه مورد سوءاستفاده جنسی قرار گرفته و معمولاً در معرض انواع بیماری ها از جمله ایدز، هپاتیت و... قرار خواهند گرفت. در میان بچه های خیابانی به نظر می رسد تعداد پسران بسیار بیشتر از دختران است. این به آن معنا نیست که دختران از بی توجهی در امان هستند؛ اما وضعیت شان تا حدی متفاوت است. برخی بسیار زود به روسپی گری تن در می دهند، عده یی پیش از ازدواج بچه دار می شوند و باید با کوهی از مشکلات عاطفی، مادی و اجتماعی دست و پنجه نرم کنند، عده یی دیگر نیز اگر خرید و فروش نشوند، به خدمتکارانی مبدل می شوند که غالباً گرفتار بهره کشی یا بدرفتاری می شوند. کودکان خیابانی در یک تقسیم بندی کلی به دو دسته تقسیم می شوند.

1- کودکان کار؛ این گروه را بیشتر کسانی تشکیل می دهند که عوامل خانوادگی و اجتماعی به خصوص آن بخش از عوامل که به مسائل معیشتی مربوط می شود، نظیر فقر خانواده و... باعث شده است آنها به خیابان بیایند و به نوبه خود در تامین بخشی از احتیاجات خانواده که عمدتاً احتیاجات اساسی و اولیه است، والدین خود را یاری کنند.  

2- کودکان خیابان؛ این گروه را بیشتر کسانی تشکیل می دهند که به دلایل متعدد فردی، خانوادگی و اجتماعی که کمتر جنبه معیشتی و بیشتر جنبه عاطفی دارند مثل خشونت، تبعیض و مورد سوءاستفاده جنسی قرار گرفتن توسط خانواده، خانه را ترک گفته و در خیابان سکنی گزیده اند. 

این گروه از کودکان برای محافظت از خویش گروه های کوچکی تشکیل می دهند که جای خانواده را برای آنها پر می کنند و در بین آنها نوعی همبستگی و محبت ایجاد می کند و رهبر گروه همیشه فرد قدرتمند و باهوش گروه است که همه افراد گروه، خود را ملزم به تبعیت از او می دانند. آنها همچنین مجبورند برای گذران زندگی خود به راه هایی بیندیشند که به وسیله آنها کسب درآمد کنند. به همین دلیل خیلی زود جذب گروه هایی می شوند که از آنها و از کارشان سوءاستفاده کرده و آنها را استثمار می کنند؛ گروه هایی که در زمینه هایی چون قاچاق مواد مخدر و کالا، قاچاق اعضای بدن انسان، تکدی گری، روسپی گری و... فعالیت می کنند یا جذب شغل های کاذبی چون واکسی، گل فروشی، سیگار فروشی، آدامس فروشی، فروختن فال و ادعیه مذهبی، کشیدن وزن رهگذران و... در سر چهارراه ها یا داخل پایانه های مسافربری می شوند. آنها به شدت توسط مردم تحقیر شده و مورد انواع کودک آزاری قرار می گیرند و همین عوامل بستر مناسبی را فراهم می آورد تا حتی کودکانی که جذب گروه های مجرم نشده اند نیز کم کم به انواع جرم و بزه چون دزدی، کیف قاپی، جیب زنی، فروش مواد مخدر، اعتیاد و استفاده از سلاح های سرد روی بیاورند. هر چند در ایران آمار دقیقی از این کودکان در دست نیست اما مستندات نشان می دهند 80 درصد کودکان خیابانی کودکان کار هستند و بیشتر آنها در استان های خراسان، تهران، لرستان و کردستان به سر می برند،90 درصد این کودکان والدین دارند، 80 درصدشان مهاجرند که 42 درصد آنها از روستاها و شهرهای دیگر کشور و 38 درصد از کشورهای دیگر آمده اند و از نظر جنسیت نیز 78 درصد آنها پسر و در سنین 5 تا 18 سالگی قرار دارند. در تحقیقی که روی 4133 نفر از کودکان خیابانی ایران انجام گرفت، مشخص شد 73 درصد این کودکان به بیماری های چشمی و 61 درصد به بیماری های تنفسی مبتلا هستند. همچنین 64 درصد آنها از بیماری های قلبی، 69 درصد از مشکل اختلال در شنوایی و 61 درصد از کمبود توجه رنج می برند و 82 درصد آنها نیز دچار بیماری های پوستی هستند. از نظر سوادآموزی هم 56 درصد آنها بی سوادند، 61 درصدشان مشکلات گفتاری دارند و در مجموع86 درصد آنها فاقد هرگونه مهارت شغلی اند که این آمار نشان دهنده وضعیت نگران کننده کودکان خیابانی در کشور است. چه اتفاقی افتاده است که کودکانی که باید در کلاس درس مشغول تحصیل علم و دانش یا در آغوش گرم خانواده یی مهربان به تفریح و بازی مشغول شوند، در خیابان ها به انواع جرم و بزه روی آورده و بدن نحیف و روح خسته شان زیر تازیانه نگاه های تحقیرآمیز مردم کوچه و خیابان یا دستان پرشقاوت صاحبان بی رحمشان خرد می شود؟ چه تفاوتی بین آنان و دیگر کودکانی که در آغوش حمایتگر خانواده، آسوده در پی بازی و تفریح و تحصیل هستند؛ وجود دارد؟ آیا به واقع جز تحقیر و تمسخر و ترحم کار دیگری از دست ما ساخته نیست؟ مسوولیت ما در قبال آنان چیست؟ چه کسی مسوول جنایاتی است که در حق آنان اتفاق می افتد؟ چه کسی پاسخگو است؟ آیا بیان اینکه در کشور ما هیچ کودک خیابانی وجود ندارد و ارائه یک تعریف کاملاً غیرعلمی از کودک خیابانی (از سوی یکی از اعضای شورای شهر تهران) و پاک کردن صورت مساله به جای پرداختن به حل مشکل، ساده لوحانه و بی لطفی نیست، آن هم در جایی که ما با مقوله یی حساس یعنی کودک سر و کار داریم؟

تلگراف؛ هر چند طلاق در جامعه امروز به مساله يي کاملاً پذيرفته شده و معمول تبديل شده اما اين پديده همانند قبل بيشترين آسيب و صدمه را به کودکان مي رساند. تحقيقات چند دهه اخير نشان مي دهد کودکاني که والدين شان از يکديگر جدا شده اند بيش از ساير کودکان در معرض ابتلا به افسردگي هستند و در جامعه هم آسيب پذيرتر از ساير همتايان خود ظاهر مي شوند. در سال 1958 سازمان «مطالعه پيشرفت ملي کودکان» در طول يک هفته زندگي هفده هزار نفر که در بريتانيا متولد شده بودند را بررسي کرد.

در آن تحقيق افراد 50 ساله به عنوان مرکز اين مطالعه در نظر گرفته شده و افراد پيرتر و جوان تر به عنوان گروه نمونه بررسي شدند. در اين مطالعه مفصل مشخص شد کودکاني که در سال 1958 به دنيا آمده اند کمتر از کودکان امروزي شاهد طلاق در خانواده شان بوده اند.

امروز مساله طلاق خيلي راحت تر از قبل در جامعه پذيرفته مي شود اما با وجود اين تاثيرات منفي آن روي کودکان به هيچ وجه کمتر از گذشته نشده است. يکي از محققان اين مطالعه مي گويد؛ «وقتي که مساله طلاق امروز اينچنين پذيرفته مي شود انتظار مي رود تاثيرات آن هم کمتر از قبل باشد اما با مقايسه يي روي کودکاني که در دهه 70 متولد و والدين شان از هم جدا شده اند با کودکان امروزي مشخص مي شود تاثيرات منفي طلاق روي کودکان اصلاً کمتر نشده.» با مقايسه افرادي که در سال 1958 به دنيا آمده با افرادي که در سال 1970 به دنيا آمده و والدين شان از هم جدا شده اند، مشخص شده ميزان آسيب پذيري اجتماعي و افسردگي در هر دو گروه به يک ميزان است.

در نتيجه اين مطالعه آمده است؛ «دو گروه از جنبه هاي بررسي شده شباهت بسياري به هم دارند و تفاوت هاي موجود بين آنها واقعاً کم است. کودکان طلاق نسبت به همتايان خود در مدارس ضعيف تر هستند و در نتيجه پس از وارد شدن به اجتماع و دنياي کار باز هم نسبت به کودکان رشديافته در خانواده هاي سالم مشکلات بيشتري دارند. آنها در عين حال بيش از سايرين ممکن است در زندگي خانوادگي خود هم طلاق را تجربه کنند.»

کودک کم توان ذهنی یا کودک Cp  و یا هر کودکی که حتی علامتی از نا توانی ظاهری در او دیده نمیشود ولی نوعی کندی در حرکات و فعالیت های جسمی و ذهنی او مشاهده میشود نیازمند کار توان بخشی میباشد ، تا در حد امکان به سطح فعالیت برسد .

یا کودک این خلا یا این فاصله را بطور کامل طی خواهد کرد و به حد کودک نرمال میرسد و در مدارس عادی حضور پیدا میکند و یا به حداکثر سطح توان خودش خواهد رسید و استقلال نسبی و یا کامل پیدا میکند .

کار درمانی یکی از رشته های تیم توانبخشی میباشد که دارای سه حیطه ی ذهنی ، جسمی و روان میباشد.کودک دلبند شما مجموعه ای از ذهن، جسم و روان میباشد ، پرداخت به یک حیطه ، وقتی از بقیه انها غافل شویم باعث رشد تک بعدی کودک خواهد شد و کارایی او را کاهش خواهد داد.

کاردرمانی جسمی با پرداختن به مشکلات جسمی کودک از جمله اختلالت تون عضلات ،اسپاسم ، شلی عضلانی ، رفلکس های پاتولوژیک ، عدم تکامل مراحل رشد حرکتی ، کوتاهی ها ، تجویز کفش طبی و ارتز و اسپیلنت مناسب آنومانی ها و کلیه کم توانایی ها یا نا توانایی های حرکتی مهارتی ، بیمار را در وضعیت بهتری از لحاظ جسمی و درکی حرکتی هدایت و درمان می نماید.

کودکانی که در این حیطه تحت درمان واقع می شوند شامل کودکان فلج مغزی ، کودکان داون ، کودکان با مشکلات تعادلی و تاخیری ، کودکان با مشکلات قدرت عضلانی ، کودکان با دررفتگی لگن ، کودکان با دیستروفی عضلانی و میوپاتی و کودکانی که به دلیل ویلچر نامناسب یا ضعف عضلانی دچار کوتاهی شده اند . کاردرمانی جسمی با استفاده و به کارگیری تکنیک های درمانی به کودکان فوق یاری می رساند.

کاردرمانی ذهنی با در نظر گرفتن رابطه بین ذهن و جسم ، ذهن و حرکت ، ذهن و گفتار ،ذهن و یادگیری یک سری برنامه ریزی های منسجم در رابطه با توانایی های زیر در کودکان بکار می گیرد .

ضعف body image ،ضعف مهارت های fine ، ضعف مهارت های حرکتی که مربوط به یکپارچگی حسی حرکتی می باشد.مشکل در سیستم وستیبولار (ترس از ارتفاع و.......) ، اختلالات درک بینایی-فضایی فقدان وضعف د رمهارت های ترسیمی ،اختلالت حسی، مشکلات مخچه ای و کلیه ی ناتوانایی های ذهنی کودک و خانواده را راهنمایی می کند.کودکانی که به این حیطه از کاردرمانی نیازمندند شامل: PDD بالاخص اتیسم ،اختلال رفتاری ، اختلال یادگیری ، اختلال توجه و تمرکز ،مشکلات حافظه ،مشکلات نوشتاری،کودکان با تاخیر رشدی ،کودکان با مشکلات درکی شناختی ، کودکان کلامزی ، کودکان مخچه ایکودکان ADHD ، کودکان با مشکلات بینایی -شنیداری .

کاردرمانی ذهنی با استفاده از تکنیک های درمانی ،تکنیک های رفتاری،بازی درمانی ، حرکت درمانی ، اتاق تاریک و.......... مشکلات این کودکان را تا حد امکان مرتفع می سازد.

کاردرمانی در بیماران روان شامل کودکانی می باشد که مشکلات رفتاری ، فوبیا یا ترس شدید ، مشکلات ارتباطی ، اجتماعی ، مشکلات اضطرابی و افسردگی ، پرخاشگری ، اسکیزوفرن کودکی ، وسواس ضد اجتماعی و هذیان و بیقراری می باشند.ا توجه به ارزش کار گروهی در کنار کاردرمانی حضور روانشناس کودک که مسائل آموزش به کودک را به عهده می گیرد ضروری است. در بخش آموزش در واقع کودکان با مفاهیم رنگ ها ، میوه ها،حیوانات ،مشاغل و..........آشنا می شوند.

   

ای کاش همه ی بچه های دنیا سالم بودند...

و ای کاش همه از اول مو نداشتند تا هنگام مریضی بی مو نشوند...!!!

چگونه عيد را خوشحال باشم وقتي مي بينم هنوز خانه هايي هستند با سفره هاي خالي، سفره هايي که هرگز اهل خانه حتي يک بار از کنار آنها سير بلند نشده اند؟

چگونه مي توانم عيد را خوشحال باشم وقتي مي بينم هنوز کودکاني در سرزمينم، آرزوهاي کوچکشان را کسي برآورده نمي کند؟ آرزوهايي که آن قدر کوچکند که خجالت مي کشم از آنها بنويسم.
بي خيال نيستم؛ نمي توانم ببينم مادراني را که براي کرايه خانه درمانده اند.
نمي توانم ببينم سفره ام رنگين است درحالي که سفره هايي هم هستند که دلشان براي لقمه اي نان لک زده است؟
نمي توانم ببينم بزرگي شهرمان باعث شده است همشهري هاي نيازمندم را فراموش کنم. مگر آنها همنوع من نيستند؟ مگر آن ها همان هايي نيستند که خداوند آن ها را هم دوست دارد؟ مگر آنها همان هايي نيستند که به هزار و يک دليل درمانده اند و دستشان خالي است؟ و من مي دانم خداوند منتظر است تا ببيند ما چه مي کنيم ما آدم هايي که دستمان خالي نيست، ما آدم هايي که براي عيدمان خريد مي کنيم، ما آدم هايي که سفره عيد مي اندازيم با تخم مرغ هايي نقاشي شده؛ تخم مرغهايي که دل بچه هاي فقير شهرم براي خوردن آنها لک زده است. آخر کودکي که شکمش خالي است نمي تواند فکر رنگ کردن تخم مرغ باشد او لقمه اي مي خواهد تا شکمش را سير کند او لباسي مي خواهد تا بپوشد و سرما نخورد، تا بپوشد و از دست کشيدن به آن ذوق کند درست مثل بچه هاي من و تو که از تماشاي لباسهاي عيدشان ذوق مي کنند.

مي خواهم به سهم خودم قدمي بردارم. مي خواهم کاري بکنم تا امسال پدري شرمنده فرزندانش نباشد. مي خواهم کودکان نيازمند شهرم هم عيد را جشن بگيرند. مي خواهم نشان بدهم به حکم انسان بودن نمي گذارم مادري از دست روزگار آه بکشد.

مي خواهم کودکان شهرم را خوشحال کنم تا عيد را خوشحال باشم...

منبع: روزنامه قدس